Loslaten zonder afscheid

Soms fantaseren we een wereld om ons heen om door te gaan met onze relatie of met ons werk. Maar hoe weet je nu echt dat 't genoeg is geweest. Je bent zelf over je grenzen heen gegaan of anderen zijn erover heen gegaan. 

Het is af en toe net een emmer die volloopt en dan ineens is er een laatste druppel. Dan is het genoeg geweest. 

Hoe vertel ik mijn verhaal zonder te verzanden in details, maar wel dat het een beeld geeft van een mens die graag verbinding maakt met anderen. En net met die ene lukt dat niet meer.

Het jaar 2025 is het jaar dat echt alles mis loopt op het gebied van communicatie. Ik ben wel gewend aan een partner die niet graag over emoties spreekt en heb daar een weg in gevonden. Na 15 jaar denk ik dat we elkaars eigenaardigheden voor lief nemen. Nobody is perfect. Het is een verhaal van mij persoonlijk en misschien dat die ander het heel anders beleeft. Het is mijn werkelijkheid.

Ik weet nog dat ik diverse keren probeer om een gesprek te beginnen over onze relatie maar dat wil hij niet. Misschien kan hij het niet? Als hij dan wel reageert, heb ik daar weer vragen over, dan zucht hij. Ik merk dat zijn ergernis toeneemt over van alles. Wat hij wel wil, weet ik niet, ik krijg geen antwoord. We leven alle twee ons eigen leven, doen niet veel meer samen. Er zijn geen woordelijke conflicten maar als we met elkaar praten dan werkt het niet meer. We lijken niet meer het beste uit elkaar tevoorschijn te halen.

Ja en ik ga dan invullen wat er aan de hand kan zijn. Is hij overspannen, zijn werk te druk, en krijg daar geen antwoord op. Ik vraag of hij een ander heeft, waarop hij aangeeft dat hij daar helemaal geen tijd voor heeft. Hij trekt zich terug als een oester in zijn schelp. In de zomer zegt hij op een gegeven moment ‘stel geen vragen meer, dan kom ik er op terug als ik er klaar voor ben’. Die dag moet nog komen. Ikzelf besef wel op dat moment dat het foute boel is, het eerste besef dat ik zal moeten gaan loslaten. De laatste druppel?

We lopen om elkaar heen, ik erger me aan zijn passieve houding en hij voelt zich ongetwijfeld ook geïrriteerd in mijn bijzijn. Toch ben ik zo met hem én met ons bezig in mijn hoofd, ik word er zelfs afhankelijk van; en de gedachtestroom heeft zich in mijn hoofd gesetteld. Ik besef dat het ongezond is én tegelijkertijd wil ik het na 15 jaar niet opgeven. Ik kom eind oktober terug van bezoek bij mijn kinderen; heb kunnen nadenken over onze relatie. Ik besef dat ik enorm zenuwachtig ben in zijn aanwezigheid en totaal niet meer mezelf ben. Mijn veilige haven bestaat niet meer. Dan stel ik voor of hij het een goed idee vindt om op zijn favoriete locatie te gaan huren/wonen voor een half jaar. Het lijkt een goed voorstel want binnen no time stapt hij in de auto naar zijn favoriete locatie. Hij komt terug met de mededeling dat hij vanaf volgende week er kan wonen. Die volgende dag heb ik het gevoel dat ik een hamer op mijn hoofd heb gekregen. Kennelijk wil ik toch dat hij anders zou reageren? Beetje beduusd en verslagen. Hij vertrekt een week later en er worden geen afspraken gemaakt. Ik durf gewoon mijn mond niet meer open te doen.

En dan weer nemen mijn verwachtingen een loopje met me. Ik verwacht een man die opgelucht is en zich anders gedraagt richting mij, maar dat gebeurt helemaal niet. Ik geef al snel aan ‘laten we er maar mee stoppen, dit heeft geen zin. En ik heb geen zin meer om maanden te wachten op een stilzwijgende man’. Dan reageert hij vaag dat ik hem een stap voor ben maar krijg niet een duidelijke reactie.

Misschien herken je iets in het verhaal of vraag je je af wat mijn boodschap is. Nu weer een aantal maanden later ben ik door allerlei fases gerold van boosheid, onmacht, en uiteindelijk veel verdriet en rouw. Het is goed zo, het is niet het einde van de wereld. Ik voel me weer mezelf.

Wat ik wel enorm mis, is het afscheid nemen van elkaar een afsluiting van een merendeels mooie periode in mijn leven. Ik zeg niet ‘ons leven’ omdat ik niet weet of hij dat ook zo ervaren heeft. Ik heb zulke fijne jaren met hem samen gehad, ik heb mooie avonturen beleefd met hem, ik hield van hem. Nu lijkt het alsof dat niet bestaan heeft, omdat we het niet samen met elkaar afsluiten. Hij was voor mij een anker in mijn leven, hij was heel lief en zorgzaam voor me, hij had heel veel voor me over. Ik ben dankbaar voor deze periode en sluit het daarmee af.

Ik merk dat schrijven mij helpt om me beter te voelen; meer in mijn kracht te komen. Als ik schrijf dan komt ook het inzicht. Juist vanuit mijn kwetsbaarheid en openheid kies ik hiervoor om het een plek te geven.

Wat er was, was echt. Wat er niet meer is, mag er ook zijn. Of te wel ik laat ‘ons’ los, met alles wat er wél is geweest. En zo kies ik stap voor stap weer voor mezelf.

Niet alles is gezegd en niet alles is begrepen. Daar lag mijn valkuil want ik hoef niet te begrijpen om te kunnen loslaten. Ik laat ‘ons’ los met alles wat er wél is geweest.

En jij? Heb jij ooit op zo’n punt gestaan waarop je voelde: dit is de laatste druppel? Hoe ben jij omgegaan met loslaten zonder echte afsluiting? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring - deel het gerust hieronder.