Van crisis naar kracht

Pas nu twee jaar later, besef ik dat ik mijn kracht in noodsituaties ook kan gebruiken voor mijn dagelijkse leven. In deze blog blik ik terug op 2023 en ontdek ik hoe mijn innerlijke kracht opbloeide. Een indrukwekkend inzicht dat ik in het hier en nu bewust wil meenemen.

Een veelbewogen jaar Het jaar 2023 was een zwaar jaar, al besefte ik dat toen nauwelijks. Ik ben moeder van vier volwassen kinderen en breng veel tijd op Samos door om vitaal oud te worden. In een eerdere blog vertelde ik over mijn zoon die in mei 2023 in Australië slachtoffer werd van zinloos geweld.

In augustus 2023 werd ik ’s avonds gebeld door diezelfde zoon. Hij was redelijk goed opgeknapt en was op vakantie in Engeland. Ik zelf was weer op mijn favoriete eiland. Hij vertelde  dat een vriendin van mijn dochter hem benaderd had via Insta: mijn dochter was van de trap gevallen. Het leek mee te vallen maar ze was naar het ziekenhuis gebracht. Later die nacht belde een specialist mij uit het UMC. Het was ernstig: mijn dochter had zwaar hersenletsel, en werd bewust in een kunstmatige coma gehouden. Ik moest onmiddellijk naar Nederland komen. Het zag er niet goed uit. Ik herinner me hoe deze specialist me uitlegde over zwellingen in hersengedeeltes, haar epileptische aanval in de ambulance. Diezelfde woorden had ik een paar maanden eerder gehoord bij mijn zoon, alleen toen in het Engels. Hoe is dit mogelijk en wat kan een mens verdragen? De volgende dag was ik in het UMC, ook haar vader en haar broers. Haar vader en ik zaten naast haar bed op de IC en een broeder had de constante zorg. Dit was de enige plek op aarde waar mijn dochter nu moest zijn. Ze lag daar met slangetjes en allerlei monitoren, en zag er sereen uit. Uiteraard was dit niet de dochter die ik ken. Ik weet nog dat ik mensen makkelijk om hulp vroeg, wat ik normaal niet in mijn hoofd haal. En ik kreeg hulp; kon in de buurt van het ziekenhuis bij de moeder van mijn schoondochter logeren. Dat was waardevol, ze hielp me ook echt door deze tijd heen. Vervolgens ging ik aan de slag met goede communicatie ook met haar vriendengroep die haar hadden gevonden onder aan de trap. Na een paar dagen ging het iets beter. Ze werd overgeplaatst van de IC naar de medium care en daarna naar de afdeling neurologie. ‘Opknappen’ is een groot woord: ze was verward, angstig, had veel pijn en voelde zich totaal niet veilig. De eerste periode was ze moeilijk aanspreekbaar maar per dag ging dat beter. Het was een intensieve periode en daarbij waren er ook waardevolle momenten.

Overleven en zorgen Mensen vroegen: ‘hoe doe je dat? hoe blijf jij overeind?’. Mijn antwoord was simpel: ‘ik voel me krachtig, ik ga dit doen’. Eigenlijk was het leven heel simpel. Ik moest er zijn voor mijn dochter. Mijn wereld draaide om het ziekenhuis, daar was ik op mijn plek.

Ik zorgde goed voor mezelf. Ik at gezond, sliep redelijk, mediteerde, en voelde me gedragen door iets groters – de vrouwenlijn. Mijn zonen en haar vader, die zich volledig inzetten voor haar herstel, hielpen mij uiteraard ook door deze periode. Ik bewonder hen om hun eigen kracht. Dat gaf me rust en vertrouwen in het leven. ’s Avonds schreef ik in mijn dagboek. Over mijn dochter, over mijn gevoelens. Elke ochtend fietste ik vol adrenaline naar het ziekenhuis, langs dat verdomde bord “Mortuarium”. Hoe kwetsbaar is het leven.

Een bijzondere ontmoeting met een oud-collega, wier dochter ook een ernstig ongeluk had gehad, raakte me diep. We hoefden weinig te zeggen. Moeders begrijpen elkaar zonder woorden. Weer die vrouwenlijn.

Kracht herkennen en erkennen Ik realiseer me nu dat ik gewoon mijn instinct volgde. Ik heb mezelf staande gehouden door mijn no-nonsens instelling, moederliefde en innerlijke verbinding. Belangrijke elementen van mijn kracht:

• Actiegerichte helderheid: mijn lichaam én ratio doen wat nodig is. Geen verlamming, maar focus.

• Ruimte voor gevoelens: via schrijven, meditatie, hulp vragen.

• Spirituele verbondenheid: het gevoel van de vrouwenlijn, stille bron van kracht. En daarnaast ook de kracht van verbondenheid van familie zoals mijn zonen en haar vader.

Pas later kwam de volgende fase van verwerking, rouw en heling. Het was eindelijk veilig om stil te staan bij wat er echt was gebeurd. Rouw, niet om verlies, maar omdat het leven voorgoed veranderd is. Zelfs nu helpt het schrijven van deze blog me om bij de pijn te komen én dankbaar te zijn voor het leven zelf.

Van overleven naar leven Hoe kon het zijn dat ik toen wist wat ik moest doen? Dat ik op die manier betekenis gaf aan mijn leven en de mensen om me heen. Mensen zeggen vaak dat moeilijke tijden het leven scherper in beeld brengt. Hoe zwaar het ook is — de kleine, heldere momenten zijn dan extra bijzonder als kleine wondertjes.  

Ik probeer nu die drie elementen van kracht bewust mee te nemen in mijn dagelijkse leven. Verder wil ik aan de slag gaan met krachtprofielen in mijn coaching praktijk.  Slotgedachte Ik nodig je uit om eens stil te staan bij jouw eigen kracht. Waar haalde jij die vandaan in een moeilijke situatie? Herinner je je naast het verdriet ook de lichtpunten -misschien met de mensen om je heen, een ontmoeting of een liefdevolle blik? Dat zijn de momenten die ons mens maken.

De zee en de maan weerspiegelen letterlijk het pad van het leven